در زبان فارسی ” گوجه” و  به اقسام ریز و کوچک موجود است. به این میوه آلوچه سنگ، آلوچه آلنج و آلوی کوهی هم می گویند.

گوجه انواع و اقسام داشته و با آلو نیز قرابت و نزدیکی دارد. بهترین نوع آن گوجه برقانی است که پوست آن به آسانی جدا می شود و نوع دیگر گوجه گلستان است که در خراسان می روید و رنگ آن سبز بوده و کمتر قرمز می شود. نوع پیش رس، گوجه سبز است که به نام گوجه گیلانی، و گیلانی گوجه معروف است و اولین میوه ای است که در فصل بهار به بازار می آید این نوع من خاصیت مسهلی ندارد. با یبوست مزاج می جنگد. گوجه به رنگ سبز ، زرد و قرمز ظاهر می شود. رنگ گوجه ترکیبی شبیه رنگدانه هویج است که در بدن تبدیل به ویتامین ” A” می شود و به همین جهت است که انواع من برای درمان شبکوری و رشد بدن مفید است مقدار این ویتامین در انواع زرد و قرمز گوجه بیشتر است. علاوه بر ویتامین”A” گوجه دارای ویتامین های “ب” و ویتامین “ث” است، به این جهت برای اعصاب مفید بوده و مسکن التهاب صفرا می باشد. گوجه دارای املاح زیادی از قبیل آهن، کلسیم ، فسفر ، منیزیم ، پتاسیم و سدیم هستم .  از میوه های خنک بوده و این خاصیت در انواع ترش گوجه بیشتر است.

۴خواص درمانی 

۱-  اقسام درشت خاصیت نرم کننده دارند، ولی در این خاصیت هرگز به پای آلو نمی رسند .

۲- خشک شده گوجه درمان اعصاب و کم خونی است .

۳- اقسام مختلف گوجه برای معالجه نقرس، رماتیسم و تصلب شرایین تجویز شده اند، همگی پیشاب آور بوده، و اعمال کلیه را تنظیم می نمایند.

۴- جوشانده ۲۵ تا ۳۰ گرم برگ درخت گوجه ، کشنده کرم معده بوده و این خاصیت در مغز هسته این میوه نیز وجود دارد . سابقاً جوشانده برگ گوجه را به عنوان تب بُر مخصوصاً برای مبتلایان به بیماری های ریوی تجویز می کردند.

۵- برگ گوجه نفاخ بوده، و برای معده مضر است، مگر آنکه همراه با یک مسهل خورده شود و برای این کار سابقاً گلقند را تجویز می کردند.